เพลงในร้านกาแฟ

"เพลงในร้านกาแฟ" คอลัมน์แรกในชีวิตที่ได้รับมอบหมาย กระต่ายตัวน้อยแสนจะดีใจที่มีคนมองเห็นความสามารถ และให้โอกาส ความสามารถแม้ตอนนี้จะมีเพียงน้อยนิด วันข้างหน้าต้องดีกว่าวันนี้แน่นอน คนเราใครเล่าที่อยากจะหยุดอยู่กับที่ วันหนึ่งความฝันของเราต้องเป็นจริงแน่นอน กลับมาที่เรื่องคอลัมน์ของเราดีกว่า เพลงในร้านกาแฟ เพลงอะไรก็ได้ที่เรา อยากฟังเมื่อยามเราเข้าไปนั่งในร้านกาแฟ เหมือนเป็นเรื่องตลกที่ให้คนไม่กินกาแฟ เขียนเรื่องกาแฟ ความสามารถเดียวที่เรามีคือเรื่องเพลงและดนตรี พี่เขาให้เราเขียนเพียงเพราะเราชอบฟังเพลงเล่นดนตรี  10 เพลงเท่านั้น 10เพลงอะไรก็ได้ แนวไหนก็ได้ ที่เราอยากฟัง ฮ่า ฮ่า อยากหัวเราะให้ก้องโลก แต่เราว่าเอาแค่ก้องร้านกาแฟที่เราจะไปนั่งดีกว่า(สงสารร้านกาแฟที่เราจะไปนั่งจังว่ามั้ย)โดยเพลงพื้นฐานที่เราฟังส่วนมากเป็น  เพลงร็อค ท่านผู้อ่านนึกออกไหม  นั่งอยู่ในร้านกาแฟบรรยากาศชิว ชิว ในหูฟังเพลงร็อคสนั่นไหวหวั่น หรือไม่ก็เพลงฮิปฮอปจังหวะโยกๆ เอาเพลงแบบนั้นมาเขียนพี่ที่มอบหมายงานนี้ให้ คงเอาเท้าก่ายหน้าผาก(คิดในใจว่ากูคิดผิดหรือถูกว่ะนี้ที่เอามันมาเขียนให้) ฮ่า ฮ่า
เราจึงต้องเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจ ที่ซ่อนความอ่อนไหวที่เรามีอยู่ ในฐานะมนุษย์ปถุชนทั่วไปที่มีทั้งความรัก ความเจ็บปวด บางครั้งเราก็ต้องซ่อนมันใว้ในส่วนลึกของจิตใจ กลัวว่าใครจะเห็นแล้วเอามันมาเป็นเครื่องมือในการทำร้ายเรา เห็นว่ามันเป็นจุดอ่อนของเรา วัน
นี้เราขอเอาหัวใจเราออกมาตีแผ่ให้ท่านผู้อ่านได้เห็น มันคงถึงเวลาที่เราจะมีที่จะเก็บความทรงจำ เก็บความเจ็บปวด เราอยากยักย้ายถ่ายเทความเจ็บปวดจากร่างกายและจิตใจเราบ้าง เพื่อเริ่มต้นเก็บความรู้สึกใหม่ๆ สุขใหม่ๆ ทุกข์ใหม่ๆ มาเรามาเริ่มเดินทางกลับเข้าไปในอตีดของเราผ่านบทเพลงที่ซ่อนอยู่ในจิตใจเรา พร้อมกับชาเขียวแห่งการชำระล้างพิษ  (เราไม่กินกาแฟขอเปลี่ยนเป็นชาเขียวแทน^^)หนึ่งความรู้สึกผ่านหนึ่งบทเพลง
        "แค่นั้น" พงษ์สิทธิ์ คำภีร์ เพลงที่เป็นตัวแทนของการรักเขาข้างเดียว แบบไม่ปิดบัง เพราะเป็นคนเปิดเผย^^จริงๆน่าจะมีร้านกาแฟที่เปิดขึ้นเพื่อคอเพลงเพื่อชีวิตบ้างน่ะ
ทียังมีร้านเหล้า ร้านอาหารที่เปิดเพลงเพื่อชีวิตเอาใจคอเพลงเพื่อชีวิต แล้วมันจะผิดตรงไหนที่คอกาแฟจะเป็นคอเพลงเพื่อชีวิตบ้าง ท่านผู้อ่านลองหลับตาลง เปิดเพลง "แค่นั้น" จิบ
กาแฟแล้วมีพี่ปูมาเล่นเพลง "แค่นั้น"ในเวอร์ชั่นอคูสติกให้เราฟังสิ ...บางคราวก็อยากจะฝัน บางทีก็อยากจะรู้ ใครมีความหมายในใจของเธอ...
        ใจหนอช่างโหดร้าย  มองฉันอย่างเมินเฉย  ใครหนอใครเล่าเอยจะอดทน
   ก็เป็นได้แค่คนคนหนึ่ง ที่รักเธออย่างเปิดเผย ไม่เคยได้รักลับคืน
   ก็เธอนั้นแค่คนคนหนึ่ง จะรักไม่รักช่างเธอ ให้ฉันงมงายต่อไป
        แค่ได้รักได้คิดได้ชอบ สุขแบบทุกข์ทุกข์อย่างนี้ก็พอ...
เป็นไงจิบกาแฟไปนำ้ตาคลอๆไปรำลึกถึงความหลังเมื่อครั้งยังที่รักเขาข้างเดียว เราเชื่อว่าทุกคนที่เกิดมาบนโลกนี้ต้องมีสักครั้งล่ะที่รักไม่สมหวัง แต่มันอยู่ที่ว่าอารมณ์แบบนั้นมันจะอยู่กับใครนานขนาดไหน แต่สำหรับเรามันอยู่มานาน นานจนทุกวันนี้ "รักแบบเปิดเผย แต่ไม่เคยได้รักกลับคืน..."^^  

a walk to remember: นักเขียนฝึกหัดออกเดินทางบินเดี่ยว ตอนที่ 1 นิมมานจ...

a walk to remember: นักเขียนฝึกหัดออกเดินทางบินเดี่ยว ตอนที่ 1 นิมมานจ...: " การเดินทางคนเดียว ไกลที่สุดคนเดียว ครั้งแรกของของกระต่ายน้อยที่ตัวไม่น้อยตามชื่อ 'นิมมาน' ชื่อนี้ท่านได้แต่ใดมา ก็ไม่..."

นักเขียนฝึกหัดออกเดินทางบินเดี่ยว ตอนที่ 1 นิมมานจ๋ารอหน่อย

                     การเดินทางคนเดียว ไกลที่สุดคนเดียว ครั้งแรกของของกระต่ายน้อยที่ตัวไม่น้อยตามชื่อ
"นิมมาน" ชื่อนี้ท่านได้แต่ใดมา ก็ไม่ทราบเหมือนกัน รู้แต่ว่าเป็นชื่อถนนเส้นหนึ่งในตัวเมืองเชียงใหม่
        จุดประสงค์ในการเดินทางของกระต่ายน้อย  คือเก็บข้อมูลมาเขียนหนังสือ จุดมุ่งหมายอยู่ที่ร้านกาแฟที่ตั้งอยู่  บนถนนเส้นนิมานทั้งหมด 
        มีเวลา 3 วัน 2 คืน ต้องเก็บร้านกาแฟทั้งหมดให้ได้ นั้นคือเป้าหมาย ทำอย่างไรดีล่ะ กระต่ายน้อยตัวนี้ไม่กินกาแฟ กินแต่ชาเขียว ฮ่าฮ่าฮ่า จะกลายเป็นหนอนชาเขียวก็ตอนนี้ล่ะ 
        นักเขียนฝึกหัดนามกระต่ายน้อยจะเริ่มเดินทาง คืนวันพฤหัสที่ 21 กรกฎาคม 2524 ถึงเชียงใหม่ก็คงเช้าพอดี ถึงที่นั้น
ขั้นแรกต้องหาอะไรมารองท้องก่อน ที่สำคัญต้องไม่แพง งบน้อยเหลือเกิน^^!ที่เหลือจากนี้ก็ปล่อยไปตามสายลม กับสองเท้าที่ก้าว
เดิน...."นิมมาน"
                             กระต่ายน้อย